Legnica położona jest w południowo-zachodniej części Niziny Śląskiej, na skrzyżowaniu ważnych szlaków komunikacyjnych o znaczeniu europejskim.
W czasach antycznych istniała tutaj miejscowość o nazwie Lugidunum, wiązana ze stolicą plemienia Lugiów. Została ona odwzorowana na antycznej mapie Klaudiusza Pto- lemeusza z lat 142–147 n.e. O tym, że miejscowość ta jest dziesiejszą Legnicą, informuje skorowidz nazw historycznych Orbis Latinus, wynika to również z położenia wśród innych zidentyfikowanych miejscowości Śląska.
Nazwa miasta pojawiła się po raz pierwszy w dokumencie Bolesława Kędzierzawego, zwierzchniego księcia Polski, w 1149 roku. Pierwsze udokumentowane ślady osadnictwa Słowian na terenie Legnicy pochodzą z VIII wieku – istniał tu już wtedy gród obronny. Dzięki nadanym prawom magdeburskim miasto zaczęło się prężnie rozwijać. Tutaj bowiem krzyżowały się ważne szlaki handlowe średniowiecznej Europy.

Legnica to miejsce historyczne – miejsce, na którym książę piastowski Henryk Pobożny, syn św. Jadwigi, stawił czoło najeźdźcom ze Wschodu – Tatarom – wstrzymując ich groźny pochód ku Zachodowi. Z tego powodu, choć bitwa była przegrana, wielu historyków uznaje ją za jedną z ważniejszych w dziejach Europy. Ma ona również wyjątkowe znaczenie z punktu widzenia wiary.

Z homilii Jana Pawła II