Katedra śś. Apostołów Piotra i Pawła

Diecezja Legnicka

Obecna katedra Piotra i Pawła, wzmiankowana jako kościół w 1208 roku, w obecnej postaci została wzniesiona w latach 1328–1378 i ukończona około 1390 roku. Wzdłuż naw bocznych w ciągu XV wieku wzniesiono szereg kaplic. W latach 1892–1894 przeprowadzono gruntowną przebudowę, która zatarła prawie zupełnie zabytkowy charakter budowli. W trakcie prac prowadzonych w latach 1981–1992 częściowo zrekonstruowano, szczególnie od zewnątrz, zabytkowy charakter świątyni. Jest to budowla orientowana, z cegły, trzynawowa, pseudobazylikowa, z nieco podwyższoną nawą środkową. Fasadę zachodnią akcentuje tylko jedna wieża, wzniesiona nad nawą północną. Wnętrze nawy głównej i prezbiterium nakrywają sklepienia sieciowe, nawy boczne zaś krzyżowo-żebrowe, wszystkie wsparte na prostokątnych filarach o sfazowanych narożach. Z bogatej niegdyś rzeźby dekoracyjnej zachowały się jedynie dwa kamienne portale. W portalu zachodnim, dwuprześwitowym, na kolumnie dzielącej znajduje się posąg Madonny z Dzieciątkiem, pochodzący z połowy XIV wieku. Portal północny flankowany jest posągami patronów kościoła – śś. Piotra i Pawła. Szczególną wartość posiada potężny ołtarz główny z 1769 roku, barokowa ambona z 1588 roku oraz brązowa chrzcielnica z dwunastoma płaskorzeźbionymi scenami w stylu romańsko-gotyckim.
W południowej nawie bocznej zachował się późnogotycki poliptyk z 1498 roku z malowidłami przedstawiającymi sceny z życia św. Anny Samotrzeciej i św. Elżbiety. Północna nawa ma w nastawie ołtarzowej kultowy obraz Matki Bożej Bolesnej Ecce Homo.